Ιράν: Η τελευταία αντίσταση εναντίον του Βάαλ
Arktos Journal – Αλεξάντρ Ντούγκιν
Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν σηματοδοτεί την κατάρρευση του διεθνούς δικαίου και την αρχή μιας νέας εποχής όπου η παγκόσμια πολιτική κυβερνάται από την ωμή ισχύ. Αν το Ιράν καταρρεύσει, αυτό θα μπορούσε να ενθαρρύνει παρόμοιες ενέργειες εναντίον άλλων κρατών ιδιαίτερα της Ρωσίας.
Όσα συνέβησαν την πρώτη ημέρα του πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν αλλάζουν θεμελιωδώς την ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο και τους κανόνες της διεθνούς πολιτικής. Ο Τραμπ έχει ήδη δηλώσει ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει: «Ηθικό είναι ό,τι θεωρώ εγώ ηθικό». Στην πραγματικότητα, μετά την απαγωγή του Μαδούρο και την εγκαθίδρυση άμεσου εξωτερικού ελέγχου στη Βενεζουέλα, και τώρα μετά τα πλήγματα κατά του Ιράν με τη στοχευμένη εξόντωση της στρατιωτικοπολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας της χώρας, ενός κυρίαρχου κράτους που βρισκόταν πρόθυμα σε διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον δυνατό να γίνεται λόγος για κανόνες, νόμους ή οποιεσδήποτε νόρμες στις διεθνείς σχέσεις.
Πράγματι, πλέον ισχύει μόνο το δίκαιο του ισχυρού, το δίκαιο του ταχύτερου. Όποιος χτυπά πρώτος ή ενεργεί γρηγορότερα θεωρείται ότι έχει δίκιο. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν απλώς εκ των υστέρων δικαιολογίες. Δηλαδή, τώρα το σημαντικό είναι να δοθεί ένα αποφασιστικό πλήγμα στον εχθρό, να σπάσει η αντίστασή του, να καταστραφεί η ηγεσία του και να πληγούν οι βασικές στρατιωτικές και ενεργειακές του εγκαταστάσεις. Μετά από αυτό, μπορεί κανείς να το παρουσιάσει όπως θέλει, να το δικαιολογήσει όπως θέλει και να συζητά επί μακρόν για το τι συνέβη.
Νομίζω ότι τώρα σχεδόν τα πάντα εξαρτώνται από το πόσο καιρό και πόσο αποφασιστικά μπορεί να αντισταθεί το Ιράν. Αν συνεχίσει να διεξάγει πόλεμο ακόμη και μετά την καταστροφή της πολιτικής του ηγεσίας, αν δεν παραδοθεί, δεν υψώσει λευκή σημαία και δεν συνθηκολογήσει, τότε αυτό θα μπορούσε να καταλήξει άσχημα για τη Δύση την ίδια. Διότι τότε όλοι οι άλλοι θα αρχίσουν να ενεργούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, χωρίς να δίνουν προσοχή σε τίποτα και υπερεκτιμώντας τις δικές τους δυνατότητες ανεξάρτητα από το νομικό τους καθεστώς. Αυτό θα δώσει ελεύθερο πεδίο σε πολλές περιφερειακές δυνάμεις να κάνουν ό,τι θέλουν. Θα μπορούσε πολύ γρήγορα να οδηγήσει ακόμη και στη χρήση πυρηνικών όπλων ίσως στη σύγκρουση μεταξύ Πακιστάν και Αφγανιστάν, ίσως και αλλού. Σίγουρα πλέον δεν υπάρχουν κανόνες.
Με λίγα λόγια, αν το Ιράν συνεχίσει την αντίσταση του υπό νέα ηγεσία, αυτό θα μπορούσε να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για τη Δύση, επηρεάζοντας τον Τραμπ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις χώρες του ΝΑΤΟ. Αν όμως επαναληφθεί το σενάριο της Βενεζουέλας είτε η νέα ηγεσία δηλώσει παράδοση είτε ο στρατός απλώς δεν μπορέσει να συνεχίσει να πολεμά τότε ο πόλεμος θα είναι σύντομος. Αν συμβεί αυτό, θα πρέπει να αναμένουμε παρόμοιο σενάριο και αλλού. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Τραμπ και η Δύση, βλέποντας ότι αυτό το σχέδιο λειτουργεί, θα στραφούν στη συνέχεια στην εξάλειψη της κύριας πολιτικής και στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας της Ρωσίας.
Σήμερα είναι ήδη σαφές ότι ενεργούμε με αναποφασιστικότητα. Ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο, θα μπορούσαμε να δεχθούμε πλήγμα ακόμη και εν μέσω των επόμενων διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον Γουίτκοφ. Ίσως ακόμη και με πυρηνικό όπλο. Γι’ αυτό πιστεύω ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη για εμάς. Δεν υπερασπιστήκαμε ούτε τη Βενεζουέλα ούτε το Ιράν, και η Κίνα παραμένει επίσης ουδέτερη. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση, μετά από εμάς θα είναι η σειρά της Κίνας. Και τότε το «βασίλειο του Έπσταϊν» θα κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον χώρο της ανθρωπότητας.
Θα ήθελα να τονίσω ότι σήμερα μπορούμε ήδη να πούμε πως δεν έχουμε πλέον να κάνουμε απλώς με τη φιλελεύθερη Δύση. Ο φιλελευθερισμός έχει γρήγορα ξεθωριάσει και εξαφανιστεί από την ατζέντα. Κανείς δεν μιλά πλέον για φιλελεύθερες αξίες ή για δημοκρατία όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα κυριαρχεί η λατρεία του Βάαλ, η λατρεία του χρυσού μόσχου, η λατρεία της παγκόσμιας ισχύος, η λατρεία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Πρόκειται για έναν πολιτισμό βίας, σατανισμού, κανιβαλισμού, διαστροφής και παιδοφιλίας. Και αυτός ο «παιδοφιλικός πολιτισμός του Βάαλ» βγάζει τις μάσκες του μπροστά στα μάτια μας και περνά στην επίθεση ανοιχτά.
Από κάθε άποψη, όσα συμβαίνουν τώρα θυμίζουν έντονα τις Έσχατες Ημέρες. Αν δεν βρούμε μέσα μας τη δύναμη να κατανοήσουμε την κατάσταση, θα βρεθούμε σε καταστροφική θέση. Πολλοί επιμένουν ότι «δεν είναι ώρα για πανικό», αλλά μερικές φορές είναι καλύτερο να πάρουμε σοβαρά όσα συμβαίνουν παρά να υποθέτουμε ότι θα τα ξεπεράσουμε αλώβητοι. Τώρα είναι σαφές ότι δεν θα τα ξεπεράσουμε αλώβητοι: το Ιράν είναι το τελευταίο εμπόδιο που στέκεται ανάμεσα στον άμεσο πόλεμο της «πολιτισμικής τάξης του Βάαλ» και της Ρωσίας.
Αν είχαμε αρκετή βούληση και αποφασιστικότητα (αν και έχω σοβαρές αμφιβολίες γι’ αυτό), θα έπρεπε να αρχίσουμε να ενεργούμε σύμφωνα με τους ίδιους κανόνες με τους οποίους ενεργούν ήδη όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Δηλαδή, θα μπορούσαμε να εξαλείψουμε τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας και, χωρίς να δίνουμε προσοχή στο κόστος, να επιλύσουμε τα καθήκοντα της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης.
Παρεμπιπτόντως, με φόντο τα ονόματα που χρησιμοποιούν οι παγκόσμιες δυνάμεις όπως «Ασπίδα του Ιούδα», «Επιχείρηση Επική Οργή» και «Σφραγίδα του Κατακλυσμού» εγώ θα μετονόμαζα τη δική μας ταπεινή Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση σε «Ξίφος του Κατέχοντος». Και αυτό θα άλλαζε αμέσως πολλά.
Αλλά φοβάμαι ότι δεν θα τολμήσουμε να το κάνουμε και θα συνεχίσουμε το ίδιο παλιό τραγούδι. Και τότε, το επαναλαμβάνω, πύραυλοι θα πέσουν στη Μόσχα ακριβώς στη μέση των διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον Γουίτκοφ, κυριολεκτικά ακολουθώντας το ιρανικό σενάριο. Ο πολιτισμός του Βάαλ είναι απλός: επαναλαμβάνει τα ίδια σενάρια ξανά και ξανά, και λειτουργούν κάθε φορά, επειδή όλοι πιστεύουν ότι αυτό ισχύει μόνο για τον Καντάφι, τον Χουσεΐν, τον Μιλόσεβιτς, τον Μουμπάρακ, τον Νασράλα, τον Άσαντ ή τον Χαμενεΐ, αλλά όχι για τους ίδιους. Έτσι, βήμα προς βήμα, ο πολιτισμός του Βάαλ επιτυγχάνει τους στόχους του.
Επομένως, είτε θα κινητοποιηθούμε επειγόντως είτε η κατάσταση θα γίνει εξαιρετικά δύσκολη. Και αν εξακολουθούμε να τρέφουμε αυταπάτες, τότε κάποια βαθιά ψευδαίσθηση κυριαρχεί μέσα στο ίδιο μας το στρατόπεδο. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές μπροστά σε όσα συνέβησαν στο Ιράν, που αποτελούν καταστροφή παγκόσμιας κλίμακας. Θαυμάσιοι άνθρωποι, αξιοσημείωτοι πνευματικοί ηγέτες, σκοτώθηκαν. Για σύγκριση, θα ήταν σαν να σκοτώνονταν ταυτόχρονα ο Πατριάρχης Μόσχας, ο Πρόεδρος, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου και όλοι οι βασικοί υπουργοί, μαζί με περισσότερες από εκατό μαθήτριες αθώες ψυχές που σκοτώθηκαν από πυραύλους. Μετά από ένα τέτοιο γεγονός, είναι δυνατόν να παραμείνουμε αδιάφοροι και να προσποιούμαστε ότι δεν μας αφορά ιδιαίτερα, ότι δεν είναι δική μας υπόθεση;
Επομένως, αν τα υπομείνουμε όλα αυτά και παραμείνουμε σιωπηλοί, την επόμενη φορά θα κάνουν το ίδιο σε εμάς. Γι’ αυτό είμαι απολύτως βέβαιος ότι, στη σημερινή κατάσταση, πρέπει να κηρύξουμε αμέσως κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τουλάχιστον στο ανώτατο επίπεδο διακυβέρνησης. Διότι η κατάσταση γίνεται απλώς κρίσιμη για εμάς.