«Κανείς δεν μου έμαθε να ράβω. Έμαθα για να μη χαθώ. Γεννήθηκα στη φτώχεια. Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν δώδεκα. Ο πατέρας μου, ένας δειλός, μας εγκατέλειψε σαν να μην αξίζαμε τίποτα.
Όλα κατέληξαν σ’ ένα κρύο, γκρίζο ορφανοτροφείο, όπου οι προσευχές μπλέκονταν με τον ήχο των βελόνων πάνω στα υφάσματα. Οι καλόγριες μού έμαθαν να ράβω για να ζήσω αξιοπρεπώς. Εγώ δεν ήθελα αξιοπρέπεια. Ήθελα ελευθερία. Με κάθε βελονιά έκοβα έναν κανόνα. Γέλασαν όταν άνοιξα μαγαζί. Γέλασαν όταν έκοψα τα μαλλιά μου. Δεν γέλασα ποτέ με τον εαυτό μου. Με είπαν τολμηρή και προκλητική. Ποτέ υπάκουη.
Chanel Nº 5; Λένε πως είναι το πιο διάσημο άρωμα στον κόσμο. Αλλά το δικό μου αληθινό άρωμα είναι άλλο. «Τι μυρίζει το θάρρος;» με ρώτησε μια νεαρή σχεδιάστρια. «Μυρίζει το να μην τα παρατάς», της είπα. «Μυρίζει άρωμα με ουλές.» Και αν μπορούσα να μιλήσω στο κορίτσι που έκλαιγε στο ορφανοτροφείο, θα της έλεγα αυτό: Τα πιο δυνατά λουλούδια δεν φυτρώνουν σε κήπους. Φυτρώνουν στα χαλάσματα.»
Coco Chanel