Ντροπή στις Ηνωμένες Πολιτείες, Αλμπέρτο Μπραντανίνι *
Το αληθινό κράτος-παρίας του πλανήτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, επιτίθενται σε ένα κυρίαρχο κράτος, το οποίο δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα εναντίον της μεγαλύτερης «λεγόμενης δημοκρατίας» του κόσμου. Μιας χώρας που αυτή τη στιγμή κυβερνάται από έναν κοινωνιοπαθή που θα είχε ανάγκη ψυχιατρικής φροντίδας, αλλά στην πραγματικότητα καθοδηγείται εξ αποστάσεως από τις μεγάλες ιδιωτικές πολυεθνικές, οι οποίες ελέγχουν διαδοχικά το βαθύ κράτος (CIA, FBI, NSA και τις υπόλοιπες αδελφές υπηρεσίες), τους παραγωγούς θανάτου (όπλα και ιούς), «στρατηγούς Στρέιντζλαβ» έτοιμους να καταστρέψουν τον κόσμο από δίψα για εξουσία, καθώς και πολιτικούς που υπηρετούν όποιον πληρώνει καλύτερα.
Με την επίθεση κατά της Βενεζουέλας, ο αμερικανικός μιλιταρισμός επιβεβαιώνει ότι αποτελεί σήμερα την πιο επικίνδυνη συγκέντρωση χρηματοπιστωτικής, στρατιωτικής και τεχνολογικής ισχύος στον πλανήτη Γη, πρόθυμη ακόμη και να θέσει σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου γένους, στερούμενη ανθρωπιάς και σεβασμού για τα δικαιώματα των άλλων.
Όπως όλοι οι δειλοί, ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν τολμούν να επιτεθούν σε μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία ή η Κίνα, αλλά σε φτωχές και ανυπεράσπιστες χώρες, οι οποίες όμως δεν υποκύπτουν στα αυτοκρατορικά τους καπρίτσια, υπερασπίζονται την κυριαρχία τους, κάνουν βεβαίως λάθη όπως όλοι, αλλά προσπαθούν να βρουν έναν δρόμο που να προσφέρει λίγη ευημερία και πρόοδο στους πολίτες τους, στο μέτρο που το επιτρέπουν οι πολιτικές και οικονομικές τους συνθήκες.
Ο δημοσιογράφος Τζον Πίλτζερ μας υπενθυμίζει ότι τα τελευταία 70 χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ανατρέψει ή επιχειρήσει να ανατρέψουν περισσότερες από πενήντα κυβερνήσεις, στην πλειονότητά τους δημοκρατικές· έχουν παρέμβει στις εκλογικές διαδικασίες άνω των τριάντα χωρών· έχουν βομβαρδίσει πληθυσμούς σε τριάντα έθνη, τα περισσότερα φτωχά και ανυπεράσπιστα. Έχουν αποπειραθεί να δολοφονήσουν πολιτικούς ηγέτες πενήντα κυρίαρχων κρατών. Έχουν χρηματοδοτήσει ή υποστηρίξει την καταστολή κινημάτων εθνικής απελευθέρωσης σε περισσότερες από είκοσι χώρες. Το εύρος και η κλίμακα αυτής της φρικιαστικής σφαγής αναφέρεται μεν πού και πού, αλλά αμέσως αποσιωπάται, ενώ οι υπεύθυνοι συνεχίζουν να κυβερνούν και να επιτίθενται.
Ο Βρετανός συγγραφέας Χάρολντ Πίντερ, παραλαμβάνοντας το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2005, δήλωνε:
«Η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: φίλα μου τον κώλο ή σου σπάω το κεφάλι. Είναι απλή και ωμή· και το ενδιαφέρον είναι ότι λειτουργεί, επειδή οι ΗΠΑ διαθέτουν πόρους, τεχνολογία και όπλα για να διασπείρουν συστηματική παραπληροφόρηση, επιβάλλοντας μια ψευδή ρητορική μέσω της κυριαρχίας τους στη δημόσια αφήγηση, καταφέρνοντας μέχρι σήμερα να τη γλιτώνουν. Είναι πειστικές, ιδίως στα μάτια των αφελών και των υποτελών κυβερνήσεων. Όσα λένε είναι ένα βουνό από ψέματα, αλλά λειτουργεί. Τα εγκλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι διαρκή, άγρια, αμείλικτα, κι όμως ελάχιστοι μιλούν γι’ αυτά και ακόμη λιγότεροι τα συνειδητοποιούν. Οι ΗΠΑ χειραγωγούν παθολογικά ολόκληρο τον κόσμο, παρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως υπερασπιστή του Βασιλείου του Καλού· πρόκειται όμως απλώς για συλλογική ύπνωση, έναν μηχανισμό που δεν σταματά ποτέ».
Αυτή η ακόμη μία επίθεση από τη «μοναδική αναντικατάστατη χώρα στον κόσμο», σύμφωνα με το παραληρηματικό λεξιλόγιο της Μαντλίν Ολμπράιτ και του ματαιόδοξου Μπιλ Κλίντον (αναντικατάστατη, φυσικά, για να κάνει πόλεμο σε όποιον δεν υπακούει), θα έπρεπε να μας κάνει να σκεφτούμε και εμάς, τους κατοίκους της ιταλικής χερσονήσου, που εδώ και πάνω από 80 χρόνια αποτελούμε πολιτικό και στρατιωτικό προτεκτοράτο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Αψηφώντας την πρόκληση του Χένρι Κίσινγκερ ότι το να είσαι εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι επικίνδυνο, αλλά το να είσαι φίλος τους είναι μοιραίο, σε μια ιστορικά εκρηκτική στιγμή, μια πολιτική τάξη ποιότητας την οποία δυστυχώς δεν διαθέτουμε θα άρπαζε αυτή τη μοναδική ιστορική ευκαιρία για να ανακτήσει την εθνική κυριαρχία, ζητώντας ευγενικά από τους Αμερικανούς να επιστρέψουν στα σπίτια τους μαζί με τα πυρηνικά τους όπλα, αφού η Ιταλία δεν έχει εχθρούς στα σύνορά της και δεν φοβάται επίθεση από κανέναν.
Παράλληλα, η ίδια ανύπαρκτη ηγετική τάξη θα έπρεπε να αποστασιοποιηθεί από την οικονομική και νομισματική κυριαρχία των βορειοευρωπαϊκών ελίτ, οι οποίες με τη σειρά τους υποτάσσονται στη χρηματοπιστωτική εξουσία της Wall Street και του City του Λονδίνου, καταστρέφοντας το μέλλον των παιδιών και των εγγονιών μας. Η έξοδος από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί, για ακόμη μία φορά, την κραυγή αντίδρασης που η αμερικανική επίθεση κατά της Βενεζουέλας θα έπρεπε να μας ωθήσει να σκεφτούμε.
Είναι ένα όνειρο, το γνωρίζουμε καλά· αλλά, όπως είναι γνωστό, οι άνθρωποι ζουν περισσότερο από όνειρα παρά από την πραγματικότητα. Σήμερα, επιπλέον, μας διαπερνά ένα συντριπτικό αίσθημα αδικίας, ένα αναφαίρετο απόθεμα που θα έπρεπε να διαθέτουν όλοι όσοι έχουν ηθική και πολιτική συνείδηση.
Ας δεχθεί η Βενεζουέλα, η κυβέρνησή της και ολόκληρος ο λαός της, την πλήρη αλληλεγγύη μας και την ανθρώπινη, πολιτική και ηθική μας εγγύτητα, ενώ η μνήμη μας δεν μπορεί παρά να στραφεί για ακόμη μία φορά στους αγώνες για κυριαρχία και ανεξαρτησία του μεγάλου στρατηγού Σιμόν Μπολίβαρ. Στο όνομά του, η Βενεζουέλα θα νικήσει.
* Ο Αλμπέρτο Μπραντανίνι είναι πρώην διπλωμάτης. Μεταξύ των πολλών θέσεων που κατείχε, ήταν Πρέσβης της Ιταλίας στην Τεχεράνη (2008-2012) και στο Πεκίνο (2013-2015). Επί του παρόντος, είναι Πρόεδρος του Κέντρου Μελετών για τη Σύγχρονη Κίνα.